Ayin, Ari Aster’in ilk uzun metrajlı yönetmenlik denemesi olarak 2018 yılında beyaz perdeye taşındığında, tür sinemasındaki beklentileri biraz değiştirdi. Hikaye, Graham ailesinin büyükannesini kaybetmesiyle başlıyor. Ölümün ardından yaşanan sessizlik, yerini yavaş yavaş aile geçmişindeki karanlık düğümlere bırakıyor. Toni Collette ve Gabriel Byrne’in merkezinde olduğu bu dramatik gerilim, yasın insan üzerindeki ağırlığını fiziksel bir korku unsuruyla harmanlıyor.

ABD’de geçen bu süreçte, karakterlerin kaçmaya çalıştığı uğursuz kader aslında en başından beri evin içinde kendine yer bulmuş gibi. Açıkçası The Witch veya Midsommar gibi yapımların dünyasına yakın duran o tekinsiz atmosfer, burada da kendini hemen hissettiriyor.

Rahatsız edici bir dinginlik hakim. Film, izleyiciyi bir sonuca zorlamaktan ziyade, yavaş yavaş çözülen bir aile yapısının içindeki kaçınılmaz kırılmaya odaklanıyor. Sırlar gün ışığına çıktıkça gerilim de kaçınılmaz hale geliyor. Yönetmenin izleyiciyi yönlendirme biçimi, filmin atmosferini The Exorcist gibi klasiklerin yarattığı o ağır huzursuzluk hissine yaklaştırıyor.