Ay, Duncan Jones yönetmen koltuğuna ilk oturduğunda bilim kurgu janrına farklı bir yerden bakabileceğini gösteren 2009 yapımı bir çalışma. Sam Rockwell in tek başına sırtladığı performans, Ay ın karanlık yüzündeki bir maden istasyonunda üç yıllık görevini tamamlamaya çalışan Sam Bell karakterini oldukça samimi kılıyor. Hikaye, izolasyonun yarattığı sessizlik ve Kevin Spacey in seslendirdiği yapay zekanın varlığıyla iyice derinleşiyor.

Yakın geleceğe dair kurulan bu dünya, aslında büyük bütçeli yapımlardan alışık olduğumuz dijital kalabalıklardan uzak. Yönetmen, görsel efektlerde CGI yerine minyatür modelleri ve pratik yöntemleri tercih ederek filme o meşhur yapaylıktan uzak, dokunulabilir bir ağırlık katmış. Sanki 2001: A Space Odyssey veya Solaris gibi klasiklerin o ağırbaşlı felsefesini, bugünün teknik imkanlarıyla ama mütevazı bir dille yeniden kuruyor.

Sam Bell in kendi gerçekliğiyle yüzleştiği o anlar, melankolik bir sakinlikle ilerliyor. İnsan zihninin yalnızlıkla nasıl bir oyun oynayabileceğine dair, oldukça yalın bir merak duygusu bırakıyor arkasında.