Automata, 2044 yılının çorak ve güneşin kavurduğu dünyasında geçen, Gabe Ibanez imzalı bir bilimkurgu denemesi. Antonio Banderas’ın canlandırdığı sigorta müfettişi Jacq Vaucan, protokolleri çiğneyen robotları takip ederken hikaye iyice derinleşiyor. Birgitte Hjort Sorensen, Dylan McDermott ve Melanie Griffith’in de eşlik ettiği filmde, robotların kendi kendilerini tamir etmeye başlaması sadece bir teknik arıza değil, insanlığın sınırlarını zorlayan bir kırılma noktası olarak karşımıza çıkıyor.

Karanlık ve melankolik atmosferiyle Blade Runner veya Chappie gibi yapımların dünyasını anımsatsa da aslında kendi ritmine sahip. Isaac Asimov’un o meşhur robot yasalarını temel alıp onları esneten bir yapısı var. Gerçi mekanik bir kurgudan ziyade yapay zekanın doğasına dair felsefi bir sorgulama burada daha ağır basıyor.

Geleceğin dünyasında teknoloji artık bir kaçış yolu değil, vicdani bir sınav. İnsan yapımı olanın, yaratıcısını ne kadar yansıttığı ya da nerede ayrıştığı sorusu, film boyunca ciddiyetini koruyor. Distopik bir hikayenin içinde, soğuk metal parçalarının ardındaki o belirsiz insani arayış filmin en dikkat çekici yanı.