1945 yılında, Pasifik'teki Iwo Jima Muharebesi'nin en şiddetli anlarında, bir grup Amerikan askeri Suribachi Dağı'nın zirvesine bayraklarını diker. Bu an, savaşın yorgunluğu içinde umudu simgeleyen ve tarihe geçen bir fotoğraf karesine dönüşür.

Savaş alanından dönen bu askerler, beklenmedik bir şekilde ulusal kahramanlar ilan edilir. Ülkeleri onları zaferin sembolü olarak karşılar ve bir propaganda aracı olarak cepheden cepheye dolaştırır.

Ancak gerçek savaşın anıları ve kaybettikleri yoldaşlarının gölgesi, bu suni şöhretin altında ağır bir yük oluşturur. İç hesaplaşmaları, gaziliklerinin gerçek anlamı ile kamuoyunun dayattığı kahramanlık imgesi arasında sıkışıp kalır.