Ask, Michael Haneke imzasını taşıyan, Paris’te geçen sakin ama bir o kadar ağır bir yaşam kesiti. Emekli iki müzik öğretmenin hayatı, kadının geçirdiği felçle bambaşka bir evreye giriyor. 2012 yılında Altın Palmiye’yi evine götüren ve ardından Oscar ödülleriyle başarısını taçlandıran bu film, 80’li yaşlarındaki iki insanın bitmek bilmeyen bağlılığına odaklanıyor. Jean-Louis Trintignant ve Emmanuelle Riva, sadece birer oyuncu gibi değil, sanki yılların yorgunluğunu bir ömürlük sadakatle sırtlayan iki gerçek insan gibi perdeye yansıyor.

Her şey tek bir evin sınırları içinde gelişiyor.

Olay örgüsü, hastalıkla gelen çaresizliği ve sevginin o en saf, en zorlu hallerini tüm yalınlığıyla sergiliyor. The Father ya da 45 Years gibi yapımlarda olduğu gibi, burada da insani bir duruma dair ciddi bir gözlem var. Haneke, seyircisini zorlamak yerine sadece olanı olduğu gibi göstermeyi tercih etmiş. Sonuçta ortaya çıkan tablo, ne kadar sarsıcı olsa da insanı kendine bağlayan o gerçeklikten besleniyor. Ölümlü olmanın o sessiz, huzursuz ağırlığı odanın her köşesine siniyor.