Arzunun Kanatları, 1980’lerin bölünmüş Berlin’inde geçen ve Wim Wenders’ın kadrajından yansıyan sakin bir gözlem. Bruno Ganz ve Otto Sander’in hayat verdiği melekler, şehrin gürültüsü içinde sessizce geziniyor; insanların en mahrem düşüncelerine, korkularına ve yalnızlıklarına şahitlik ediyorlar. Ölümsüzlüğün ağırlığı altında ezilen Damiel’in bir trapez sanatçısına duyduğu ilgi, tüm varoluşunu sorgulamasına neden oluyor.

Dram ve fanteziyi bir araya getiren hikayede, meleklerin bakış açısından yayılan o siyah-beyaz dünyanın, insan olmanın getirdiği renkli ve kırılgan gerçeklikle karşılaşması filmin en belirgin dokunuşu. Solveig Dommartin ve Peter Falk’ın da dahil olduğu bu anlatı, felsefi bir melankoliyi merkezine alıyor.

Aslında bu, sadece bir kanat değiştirme hikayesi değil; tadı damağınızda kalan o anlık deneyimlerin, bir fincan kahvenin veya soğuk bir Berlin rüzgarının insanı nasıl hayata bağladığının sessiz bir kanıtı.