Alfie, 2004 yapımı bir modern zaman hikayesi olarak 1966 tarihli klasiği günümüze, New York sokaklarına taşıyor. Yönetmen Charles Shyer, Jude Law’ın hayat verdiği çapkın limuzin şoförü karakterini merkeze alırken, hikayeyi oldukça alışılmadık bir yöntemle anlatmayı tercih ediyor. Law, zaman zaman kameraya doğrudan bakıp izleyiciyle dertleşerek savunma mekanizmalarını bir bir döküyor. Yanına Marisa Tomei ve Susan Sarandon gibi isimleri alınca, ortaya komediyle dramı dengeli şekilde harmanlayan flörtöz bir atmosfer çıkıyor.

Duygusal bağlılıktan uzak duran bir adamın, hayatına giren kadınlarla olan ilişkileri üzerinden kendini sorgulamasına tanıklık ediyoruz. 2000'lerin başındaki Manhattan'ın ışıltısı, karakterin iç dünyasındaki karmaşayla tezat oluşturuyor. Gerçi bu seçimler, bazen izleyicinin karakterle kurduğu bağı da zorluyor.

The Talented Mr. Ripley ya da Closer gibi yapımlarda gördüğümüz o tanıdık, karakter odaklı gerilimden burada pek eser yok. Bunun yerine, kişinin kendi hatalarıyla yüzleşirken takındığı o ironik ve biraz da savunmacı tavır ön planda. Nihayetinde film, özgür yaşam tarzının bir noktadan sonra nasıl bir yalnızlık döngüsüne dönüştüğünü gösteriyor.