Alaska, Claudio Cupellini yönetmenliğinde 2015 yılında çekilmiş, Paris ve İtalya hattında gidip gelen bir dram. Fausto ve Nadine, bir otel çatısında yolları kesişen, kendi hayatlarının çıkmazında debelenen iki karakter. Aralarındaki çekim saf bir tutkudan ziyade, birbirlerinin yaralarını sarma çabasıyla şekilleniyor. Bireysel hırsların, kaçırılan fırsatların ve hayal kırıklıklarının gölgesinde, film boyu süren bir hayatta kalma oyununa dönüşüyor ilişkileri.

Elio Germano ve özellikle karakterine kattığı derinlikle izleyeni içine çeken Astrid Berges-Frisbey, hikayenin merkezindeki gerilimi ayakta tutuyor. Melankolik tonun hiç dağılmadığı sahnelerde, iki insanın birbirine olan muhtaçlığı kadar birbirini yoruşuna da şahitlik ediyoruz.

Çoğu zaman mutluluğun ulaşılamaz bir serap gibi göründüğü bu düzlemde, karakterlerin kendi hatalarıyla yüzleşmeleri sessiz ama ağır bir ağırlıkla işlenmiş. Sinemanın o alışılagelmiş romantik kalıplarının uzağında duran, daha gerçek ve biraz da yorucu bir portre var karşımızda. Yönetmenin yaklaşımı, karakterlerin kusurlarını parlatmak yerine onları oldukları gibi, bazen soğuk bazen de fazlasıyla savunmasız bırakmayı tercih ediyor.