Dumlupınar Denizaltısı, Nara Burnu açıklarında rutin bir seyir halindeyken bir İsveç gemisiyle çarpışır. Çarpışmanın şiddetiyle denizaltı saniyeler içinde boğazın soğuk ve karanlık sularına gömülür.

Enkazın içinde mahsur kalan askerler, daracık bir alana sıkışmış halde hayatta kalma mücadelesi vermeye başlar. Denizaltının derinliklerdeki sessizliği, umutla karışık bir çaresizliğe dönüşür.

Askerler, kurtarma ekiplerinin gelmesini beklerken oksijenin azaldığının farkındadır. Her bir dakika, bir yandan yaşama tutunma arzusu diğer yandan kaçınılmaz sonun yaklaştığı gerçeğiyle geçer.

Günler süren bu bekleyiş, hem fiziksel hem de psikolojik bir sınav halini alır. Denizaltının çelik duvarları arasında yankılanan her ses, kurtuluşun habercisi olabileceği gibi sonun da işareti olabilir.

Askerlerin tek silahı, birbirlerine olan bağlılıkları ve kurtarılma umududur.