Dawn, eşini kaybettikten sonra çocuklarıyla birlikte hayatın yükünü tek başına taşımaya çalışır. Küçük kızının, babasının ruhunun bahçelerindeki dev ağaçta yaşadığını söylemesini başlangıçta masum bir çocuk hayali olarak görür.

Ancak bu inatçı fikir, zamanla ailenin sessizliğine kök salmaya başlar. Çocuklar, ağacın gölgesinde babalarıyla konuştuklarına inanırlar.

Dawn başta bu duruma mesafeli yaklaşsa da, yasının ağırlığı ve çocuklarının inancı onu da yavaş yavaş bu gizemli dünyanın içine çeker. Aile, her geçen gün ağacın dalları arasında kaybettikleri adamla kurdukları bu sıra dışı bağa daha fazla tutunur.

Bahçedeki ağaç, artık sadece bir bitki değil, ailenin acısını ve umudunu barındıran canlı bir varlığa dönüşür. Dawn ve çocukları için, sevdikleri adamla iletişim kurabildikleri bu fantastik inanç, kaybın yarattığı boşluğu dolduran bir gerçeklik halini alır.